Vroeger ging ik naar bed om te slapen.

Dat was eigenlijk het hele concept.

Pyjama aan. Tanden poetsen. Hoofd op kussen. Ogen dicht. Slapen.

Wat een tijd.
Wat een luxe.
Wat was ik ondankbaar.

Want tegenwoordig ga ik naar bed om erachter te komen hoe ontzettend wakker ik eigenlijk ben.

21.47 uur – Ik kan niet meer

Ik zit op de bank en ben kapot.

Niet gewoon moe. Nee, dat heerlijke ik-kan-mijn-ogen-niet-meer-openhouden-moe.

Ik mis halve gesprekken.

Mijn telefoon valt bijna uit mijn hand.

Ik lees drie keer dezelfde zin en heb nog steeds geen idee wat er staat.

Dit wordt hem.

Vannacht ga ik SLAPEN.

“Ga dan naar bed,” zegt mijn man.

Goed idee.

Kijk, dáár heb je wat aan.

Ik strompel naar boven alsof ik na een dubbele dienst thuiskom. Tanden poetsen lukt nog nét. Pyjama aan. Kamer koel. Kussen goed. Dekbed lekker.

Ik kruip erin.

Ogen dicht.

Heerlijk.

…

…

…

Hallo?

22.16 uur – Slaap is geannuleerd

Ik ben wakker.

Niet een beetje wakker.

KLAARWAKKER.

Alsof iemand tijdens het tandenpoetsen stiekem twee espresso’s rechtstreeks in mijn hersenpan heeft gegoten.

Hoe dan?

VIJF MINUTEN GELEDEN kon ik op de bank nog in coma raken tijdens een reclame van de Kruidvat.

Nu lig ik naar het plafond te kijken alsof ik nachtwaker ben.

Draaien.

Andere zij.

Kussen opschudden.

Been buiten het dekbed.

Nee, toch erin.

Ogen stevig dicht.

Want misschien moet je gewoon wat harder proberen te slapen.

Dat werkt natuurlijk uitstekend.

22.48 uur – Mijn brein opent kantoor

Overdag kan ik twintig minuten naar mijn telefoon zoeken terwijl ik hem in mijn hand heb.

Maar zodra ik moet slapen?

Dan functioneert mijn brein ineens op universitair niveau.

Heb ik die rekening eigenlijk betaald?

Waarom zei die vrouw in 2014 eigenlijk “nou, apart” tegen mij?

Moet ik mijn website anders indelen?

Waar is die ene zwarte legging?

Zou ik mijn haar weer donker verven?

Hoeveel pensioen heb ik eigenlijk?

Waarom heet een nachtkastje eigenlijk een nachtkastje als het er overdag ook staat?

HOUD.

JE.

BEK.

BREIN.

We gaan slapen.

Mijn brein:

Weet je nog die gênante situatie uit 1998?

JA.

BEDANKT.

23.31 uur – De interne thermostaat begeeft het

Warm.

Halleluja, wat is het warm.

Dekbed eraf.

Been eruit.

Andere been eruit.

Raam open.

Kussen omdraaien naar de koude kant.

AAAAAH.

Lekker.

…

Koud.

Dekbed erop.

Been erin.

Raam dicht.

Dekbed hoger.

Nog hoger.

…

WARM.

En zo begint mijn nachtelijke workout:

dekbed erop – dekbed eraf – been eruit – been erin – draaien – zuchten – vloeken – herhalen.

Wie zegt dat vrouwen in de overgang te weinig bewegen, mag een nachtje naast me komen liggen.

00.17 uur – De man

Naast mij ligt mijn man.

Te slapen.

Gewoon.

Alsof dat normaal is.

Hoofd op kussen en weg.

Ik kijk naar hem.

Ik haat hem.

Niet echt natuurlijk.

Maar op dit moment toch behoorlijk.

Vooral omdat hij daar zo tevreden ligt te ademen alsof hij persoonlijk acht uur diepe slaap cadeau heeft gekregen van de Nederlandse overheid.

En dan draait hij zich om.

Slaakt zo’n tevreden zucht.

En slaapt verder.

Klootzak.

01.03 uur – De telefoon

Niet doen.

Niet op je telefoon kijken.

Blauw licht.

Melatonine.

Slaapritme.

Ik weet het allemaal.

Dus uiteraard pak ik mijn telefoon.

01.03.

Dat betekent dat ik nog…

Nee.

Niet rekenen.

NOOIT REKENEN.

Want zodra je gaat rekenen hoeveel uur je nog kúnt slapen, is het klaar.

Als ik NU slaap heb ik nog vijf uur en tweeënveertig minuten.

Even later:

Vijf uur en eenendertig.

Nog een keer kijken.

Vijf uur en zeventien.

Gefeliciteerd.

Je hebt van slapen een deadline gemaakt.

02.14 uur – Ik moet morgen functioneren

Dit is het moment waarop de lichte irritatie omslaat in paniek.

Want morgen moet ik dingen.

Praten met mensen.

Beslissingen nemen.

Waarschijnlijk ergens mijn naam invullen.

Misschien zelfs autorijden.

En ik lig hier inmiddels al RUIM VIER UUR wakker.

“Je moet gewoon ontspannen.”

Ja.

Dank je.

Ik zal mezelf even ontspannen.

ONTSPAN DAN, TRUT.

Gek genoeg helpt dat niet.

03.26 uur – Existentiële crisis

Dit is het tijdstip waarop alles ineens belangrijk wordt.

Mijn leven.

Mijn toekomst.

Mijn financiën.

Mijn haar.

Mijn website.

Mijn buik.

Vooral mijn buik.

Ik lig op mijn zij en voel hem gezellig naast me liggen.

Ook wakker blijkbaar.

Fijn.

We zijn met z’n tweeën.

04.48 uur – Eindelijk

En dan gebeurt het.

Mijn ogen worden zwaar.

Mijn gedachten worden stiller.

Mijn lichaam ontspant.

Niet bewegen.

NIET DENKEN.

Vooral niet denken:

Hé, volgens mij val ik in slaap.

Want dan ben je natuurlijk weer wakker.

Maar deze keer lukt het.

Ik zak weg.

Ohhhh ja.

Daar is ie.

Slaap.

Heerlijke, diepe, warme—

06.45 uur – PIEP PIEP PIEP

Wekker.

Nee.

Nee nee nee.

Dit kan niet.

Ik ben net begonnen.

Naast mij rekt mijn man zich uit.

“Goh, lekker geslapen.”

…

Er zijn momenten in een huwelijk waarop zwijgen de enige reden is dat je nog niet in Opsporing Verzocht zit.

En dan begint de dag

Dus daar sta je.

Met wallen waar je boodschappen in kunt vervoeren.

Je haar alsof je vannacht rechtstreeks met 220 volt bent opgeladen.

Je geheugen volledig gewist.

En iemand vraagt:

“Ben je moe?”

Nee joh.

Dit is mijn glow.

Dit is wat er gebeurt wanneer Moeder Natuur besluit dat je niet langer vruchtbaar hoeft te zijn en blijkbaar denkt:

Weet je wat? Dan heeft ze slaap ook niet meer nodig.

En het mooiste?

Vanavond om 21.30 uur zit ik weer op de bank.

Ogen half dicht.

Niet meer aanspreekbaar.

Doodmoe.

En ik weet nu al hoe dit afloopt.

Ik ga naar bed.

Ik kruip onder mijn dekbed.

Ik sluit mijn ogen.

En ergens in mijn hoofd klinkt:

PING!

Goedemorgen, kutwijf.

We gaan weer beginnen.

Welkom in de menopauze. Waar je de hele dag moe bent en precies op het moment dat je mág slapen ineens klaarwakker bent.