Ik ben afgevallen.

Niet een beetje “goh, zit je broek wat losser?” afgevallen. Nee. Serieus afgevallen. Kilo’s weg. Broeken te groot. Buik minder. Taille teruggevonden. En ergens onder de stoffering bleken zelfs jukbeenderen te zitten.

Mijn lichaam heeft de memo ontvangen:

WE GAAN AFVALLEN. ALLES WAT NIET VASTGESCHROEFD ZIT: WEGWEZEN.

Mijn buik deed mee.
Mijn benen deden mee.
Mijn gezicht deed mee.

Mijn onderkin?

Die heeft de mail niet geopend.

Van onderkin naar kalkoenlel 🦃

Vroeger had ik gewoon een onderkin.

Een stevige, goed gevulde onderkin. Niet per se mijn beste lichaamsdeel, maar hij had tenminste structuur. Je wist wat je eraan had.

Toen ging ik afvallen.

Het vet verdween en mijn onderkin dacht blijkbaar:

“Prima hoor. Ik blijf nog even hangen.”

Letterlijk.

Waar vroeger een keurig gevuld stukje kin zat, bevindt zich nu iets waarvan ik sterk vermoed dat er ergens in mijn stamboom een kalkoen heeft rondgescharreld.

Je kent dat ding onder de snavel van zo’n kalkoen?

Precies.

Alleen die van mij is huidkleurig, draagt mascara en betaalt belasting.

De selfiecamera is mijn natuurlijke vijand

Het gevaarlijkste moment van de dag is niet de weegschaal.

Het is wanneer je nietsvermoedend je telefoon opent en de camera nog op selfiestand staat.

VAN ONDEREN.

BAM.

Kalkoen.

Je schrikt je een ongeluk omdat er ineens een vrouw met een compleet nekzeil naar je zit te kijken.

En dan komt het besef:

O. Dat ben ik.

Blijkbaar zie ik er vanuit schoothoogte uit alsof mijn gezicht langzaam van mijn hoofd probeert af te druipen.

Dus hup.

Telefoon omhoog.
Kin vooruit.
Nek lang.
Tong tegen gehemelte.
Hoofd 17 graden naar links.
Licht van voren.

Kijk! MILF.

Camera drie centimeter lager:

GOBBLE GOBBLE.

Dit stond niet in de brochure

Afvallen wordt altijd gebracht als één groot feest.

Je valt af en ineens:

✨ kaaklijn
✨ strakke kleding
✨ zelfvertrouwen
✨ wapperend haar
✨ spontaan een windmachine in de woonkamer

Niemand zegt:

“Gefeliciteerd met je gewichtsverlies. Uw kleinere broekmaat vindt u links. Uw gratis kalkoenlel kunt u bij de uitgang ophalen.”

Want dat gebeurt dus óók.

Je huid heeft jarenlang keurig om alles heen gezeten. Die had een functie. Die stond strak in dienstverband.

En ineens verdwijnt de inhoud.

Daar staat ze dan.

Werkloos.

Geen reorganisatieplan. Geen omscholing. Geen vertrekpremie.

Dus wat doet ze?

Hangen.

Mijn lichaam ruimt op. Mijn kin bewaart alles.

Mijn buik wordt kleiner.

Mijn gezicht wordt smaller.

Mijn armen snappen inmiddels ook ongeveer wat de bedoeling is.

Maar mijn kin heeft de mentaliteit van iemand die lege boterbakjes bewaart.

Niet weggooien. Kan nog van pas komen.

WAARVOOR?

Kan ik er straks boodschappen in vervoeren?

Klap ik hem uit bij regen?

Is het een ingebouwde col?

Kan ik er tijdens een festival mijn telefoon en pinpas in bewaren?

Want als dit ding nog langer wordt, wil ik functionaliteit.

Doe er dan op z’n minst een rits in.

Natuurlijk smeer ik

Uiteraard.

Ik ben inmiddels op een leeftijd waarop ik alles smeer wat niet snel genoeg wegloopt.

Crème. Serum. Collageen. Hyaluron. Peptiden. Dingen met namen alsof ze normaal gesproken gebruikt worden om een satelliet terug de dampkring in te krijgen.

Mijn badkamerkastje lijkt inmiddels op een klein laboratorium.

En natuurlijk weet ik best dat geen enkel potje zegt:

“Tweemaal daags aanbrengen en binnen drie weken heeft u de nek van een 23-jarige turnster.”

Maar ik ga die kalkoen ook niet zonder enige tegenstand haar gang laten gaan.

Ik heb principes.

En toch ben ik er trots op

Want dat is eigenlijk het belachelijke.

Ik kan voor de spiegel staan en oprecht denken:

Kijk mij eens gaan.

Kilo’s kwijt.
Kleding zit anders.
Gezicht veranderd.
Buik kleiner.
Ik voel me beter.

En dan draai ik mijn hoofd een kwartslag.

…

Pardon. Wie heeft daar een gordijntje opgehangen?

Dat is blijkbaar afvallen na je veertigste.

Je lost probleem A op en je lichaam ontgrendelt gewoon een nieuwe missie.

LEVEL VOLTOOID: GEWICHT VERLOREN

Nieuwe uitdaging beschikbaar:

DE NEK

Moeilijkheidsgraad: 47+

Beloning: onbekend.

Dus voorlopig…

Blijf ik smeren.

Blijf ik collageen nemen.

Blijf ik mijn telefoon vasthouden vanuit hoeken die vooraf door een architect zijn doorgerekend.

En blijf ik hopen dat mijn huid op een ochtend wakker wordt, om zich heen kijkt en denkt:

“Ooooooh! We waren aan het krimpen! Zeg dat dan!”

Tot die tijd mag ze blijven.

Niet omdat ik haar zo gezellig vind.

Maar omdat ze uiteindelijk ook gewoon bewijs is van iets waar ik wél ontzettend trots op ben:

daar zat eerst meer van mij.

Dus vooruit, kalkoenlel.

We hebben vrede.

Maar verwacht niet dat je op de foto mag.

Gobble gobble, bitches. 🦃